Yine aralık yine sonbahar yine seni soluyorum , gözlerim senin için dalıyor dipsiz rüyalara ellerim yine soğuk solyanım ise ateşler içinde yanarken yüzüme senin hasretin vuruyor biran…

Yinne bir aralaık be sinsice ayrılık vuruyor kalbimi gözleim senin için yine dalıyor hayaline bir an düşünüyorum geçmişi keşke böyle olmasaydı diyorum keşke sensizlik vurmasaydı beni sensizlikle sınanmasaydım

O soğuk aralık akşamı hiç çıkmıyor aklımdan keşke bana ayrılık demeseydin ve sessizce gitseydin belkide bu karar sevmezdim seni bu kadar bağlanmazdım hayaline o aralık akşamı nda bana söylediğin ayrılık sözleri geliyor aklıma ve inan beynimden vurulmuşa dönüyorum ve şimdi sensiz geçirdiğim her ana isyan ediyorum dudaklarımdan bu aralık akşamı sadece iki kelime döküldü yine

GERİ DÖN SEVDAM GERİ DÖN

Benim canım sevgilim,
Beni saran kollarından koparken ne kadar isteksizdim, ahh.. Ve hücreme yaklaşırken adımlarım nasıl geri geri gidiyordu bilsen… Hücre- sessiz, acımasız ve umursamaz tavırlı, sahibinin gidişinin farkında değilmiş gibi görünen ama sonunda döneceğini bilerek böbürlenen hücre, orada beni bekliyordu. Dudaklarım, konulmaz bir açlık içinde seninkilerle kenetleneli yalnızca üç gün oluyor. Daha üç gün önce, yıllardır sevdiğim, garip bir aşinalık, garip bir yabancılık duyduğum, sayısız geceler boyu yanında yattığım ve tatlı uyuduğum o varlığa kondu gözlerim. Takvime göre yalnızca üç gün, bana sorarsan aradan birçok evren çağı geçti ve ben seninle sanki hiç konuşmadım da konuştuğumu düşte gördüm. Sevgilim “kendimden geçtim ” derken benim yerime de konuşmuş oluyorsun. Tırmandığın basamaklar, içeri girdiğimde beliren görüntün. Manny’nin kulağıma boğuk boğuk gelen sesi, içinde bulunduğumuz oda .. Hepsi ve herşey öyle çılgın bir gümbürtüyle bilincime aktı ki, ağzımı açamaz oldum . Sonra, fiziksel selamlaşmamızın acı veren eşsiz tadına daha tümüyle varmadan, bununla birlikte, içtikçe daha çok susadığımın bilincinde olarak ayrıldığımı ve kaldırılmaz bir masanın aramIıda olduğunu gördum..!
Ahh, Monsieur, Je t’aime, Je t’adore. Büyük yalnızlık duyan karın Ethel ( Ethel ve Julius Rosenberg’lerin hapishanede birbirlerine yazdığı mektuplardan oluşan “Rosenbergler” kitabından..